حوصله کن یکی دو شب قسم به آفتاب ها

دو روز مانده تا بیاید از غبار خواب ها

حرفهایی است برای گفتن

که اگر گوشی نبود نمیگوییم

و حرفهایی است برای نگفتن

حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند

چراغ

فریاد زمانم را نمی شنوی !

یک روز من سکوت خواهم کرد !

تو آن روز

برای اولین بار

لئوناردو داوینچی هنگام کشیدن تابلوی شام آخر دچار مشکل بزرگی شد. 

او می بایست نیکی را به شکل مسیح و بدی را به شکل یهودا، از یاران مسیح که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند تصویر میکرد. کار را نیمه تمام رها کرد تا مدلهای آرمانیش را پیدا کند.

با اندوه فراوان دریافتم که بیمارت مسیحی شده است. چنین گمان مبر که از تنبیهات

معمول معاف خواهی شد٬ حتی چنین خیال خامی را نیز در سر نپروران. اما اکنون باید

تدبیری بیاندیشم تا از شرایط فعلی حداکثر استفاده را ببریم. جای یاس و نگرانی نیست٬

زیرا صدها فرد بالغ از این توبه کردگان پس از اقامتی کوتاه در اردوی دشمن دوباره

بازستانده شده اند٬ و اکنون به ما پیوسته اند.

در این نامه ها اصطلاح بیمار منظور انسان خاکی و لفظ دشمن اشاره به خداوند
دارد و پدر منظور شیطان است

                                                   ما خیل عشق بازان هجرانمان بلا بود

این شعر قبر خالی یک مرده ست

با «غم» شروع می شود و با «نیست»

در این سرای بی کسی,  کسی به در نمی زند...

به دشت پرملال ما پرنده پر نمیزند...

خیال سایه پریشان ز فکر شبگردست

رود اشکم که به دریاچه ی غم می ریزد

خوابم از حالت چشم تو به هم می ریزد

گریه ام مثل خودم مثل غمم تکراری ست

بسته ی خالی قرصم پُر ِ از بیداری ست

اولین کوچه هم که بن بست است

اتفاقن غریبـــــــه با من بود 

باد از هر طرف که زوزه کشــد

ته این کوچــــه جنس آهن بود 

ز باغ پيرهنت چون دريچه ها وا شد

بهشت گمشده پشت دريچه پيدا شد

امروز صفحه ي خالي زندگي ام پر شده بود

ديگر از هيچ كس نمي ترسيدم

برای آمدنت ، انتظار ، غمگین است

دل ِ گرفته ی این روزگار ، غمگین است

دیروز را ورق می زدم

آن جا تو بودی و من

تنهای تنها...

پر از مرور لحظه های ناب

پر از گیجی یک نگاه

یک خواب!!!!

تو را در مرزهای کدام شب

یا شب های کدام مرز

از عاشقانه های جهان گم کرده ام؟

اینجا مرا به جای جهنم عذاب کن

- این آخرین دعای مرا مستجاب کن

چون خاطرات پشت سرم دردناک بود

- پل های رو به روی مرا هم خراب کن

به دیدن چشم های من بیا

من...

 پر از خوابهای بارانی ام

و کمی هم ابری

تا که شاید...

ببرد باران را

چشم های خواب آلوده من...

سلام!

حال همه‌ی ما خوب است

اما تو باور نکن